Je huid duur verkopen

Palencia

Nog bekomende van een enerverend sportweekend, onze Max eerste in Grand Prix Spanje en hier in huis nog net een tikje belangrijker, Besiktas kampioen, blijft er toch iets op mijn netvlies hangen van een onbeduidende voetbalclub uit de vierde divisie in Spanje, namelijk hun outfit.

Club Deportivo Palencia heeft zich in een bijzonder pakje gehesen voor de play-offs om promotie naar de derde divisie. Een pak zonder huid met de afbeelding van spierbundels en pezen. In Engeland noemen ze het ‘we will give our skin’ en blijkbaar is er in Spanje ook een gelijksoortig gezegde van de huid duur verkopen.
Je kan je huid letterlijk duur verkopen en dan gaan we weer terug in de geschiedenis waar bont en vlees een eerste levensbehoefte was en om die reden vaak niet goedkoop. Twee weken geleden zat ik in het vliegtuig naar Istanbul in een gloednieuw toestel van Turkish Airlines en daar kwam ik bijna juichend uit. Eten en drinken aan boord, een krant, zowaar genoeg beenruimte en gloednieuwe films op een schermpje voor je in de stoel met eigen koptelefoon. Nee hoor man, ga jij maar lekker naast de kinderen zitten, geef ze snoep en kauwgom, trek ze uit elkaar bij ruzie (iedere 5 minuten) en sta voor ze op als ze moeten plassen (iedere 10 minuten). Ik stort me op ‘The Revenant’ met Oscarwinnende Leonardo Dicaprio. Dicaprio speelt daarin een pelsjager (daar is die dure huid) met heel veel kennis van zaken, want ooit samen met een Indiaanse squaw met als resultaat een liefdesbaby, inmiddels uitgegroeid tot een flinke jongen. Privé wil Dicaprio zich nog wel eens op 19-jarige modellen storten, maar in de keiharde filmwereld is hij verordonneerd tot de volgende generatie. De pelsjagers moeten steeds over hun schouder kijken of er geen woeste indianen zijn, maar al spoedig krijgt men te maken met een andere geduchte vijand: de beer. En de pelsjager met kennis van zaken doet iets waarvan zelfs ik weet dat je dat niet moet doen: vechten met de beer. Mocht het je ooit een keer overkomen; gewoon doodhouden is het beste. De rest zal ik niet verklappen voor degenen die de film ooit nog willen gaan zien, maar ik zat er lekker in. Het is wel een lange film en hij werd heel heel heel vaak onderbroken door vluchtinstructies, drankjes, eten, vuil ophalen, de buurman die moet plassen, een kindje van de voorstoel die de hele tijd met zijn vingers op mijn touch screen zat en een hond op de landingsbaan. Ik kreeg er stress van. Maar gelukkig, zodra de wielen weer de grond raakten, was de film ook afgelopen, net op tijd.

Je kan je huid ook figuurlijk duur verkopen en dat is ongetwijfeld hetgeen Palencia voor ogen heeft. ‘Huid’ betekent hier leven en dan moeten we volgens de overlevering denken aan het voeren van een oorlog. Iemand laat zich in een oorlog niet zomaar doodschieten, maar verdedigt zich fel. De outfit van Palencia moet laten zien dat zij zich volledig inzetten, zich fel verdedigen, het niet zo makkelijk opgeven. Daar hoort ook wel een beetje een oorlogvoerende gezichtsuitdrukking bij ‘kom maar op, ik lust je rauw’, maar dat vind ik op de foto een beetje tegenvallen. De man achter het poortje, de aanvoerder (?) doet zijn best, maar de rest staat er toch ietwat lacherig en niet zo angstaanjagend op. De keeper heeft zelfs zijn ogen dicht. Misschien had het geholpen als de benen iets meer standvastiger uit elkaar stonden en de armen licht gebald naast het lichaam.

Ben trouwens ook benieuwd hoe het thuispubliek van Palencia er binnenkort uitziet. Zouden ze die spiershirtjes ook in mini-formaat hebben? Gezellig met de Palencia-kids hand in hand het veld op. En ik heb ook medelijden met de Palencia-moeders, iedere week zo’n vleeshomp in je wasmachine. Je zou er vegetariër van worden. Ook lekker goedkoop.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *