Spreken is zilver, zwijgen is goud

spreekbeurt
Na een hele lange week herfstvakantie grotendeels op de telefoon door te brengen, ging zelfs dat dochtertje een beetje vervelen zo op het eind. Als leuke moeder gooi je er dan wat leuke uitjes tegenaan, zoals shoppen, uit eten, bioscoop en weer uit eten (ja, ik offer me wel op) en leuke suggesties die meteen afgeserveerd werden zoals bibliotheek, boodschappen doen en kamer opruimen. Nee, het liefst wilde ze weer gewoon naar school, klaar met de vakantie. Ik zie jullie denken: “ahh, wat een voorbeeldig, ijverig kind!”

Op de allerlaatste dag van de herfstvakantie, de zondag, had ik het een beetje druk. Wat zaken regelen, wasje in de wasmachine gooien en dan oma ophalen om op bezoek te gaan bij tante Mien. Tijdens het gezamenlijke ontbijt gooide het voorbeeldige, ijverige kind even een bommetje na het gekookte eitje. “Ik heb over 3 weken mijn spreekbeurt hè.”
DE spreekbeurt. Ik probeer al jaren op school de ouderwetse aanpak te doorbreken: niet 1 x per jaar 1 spreekbeurt, maar bijvoorbeeld iedere dag beginnen met een kleine spontane presentatie van 10 minuten door een leerling over bijvoorbeeld het museum waar ze dat weekend zijn geweest, of over de voetbaltraining. Dan is het niet meer eng om te praten voor een groep en ook heel goed om te leren improviseren. Dieper op de materie ingaan van een bepaald onderwerp kan altijd nog met een werkstuk (en dat kan ook weer gedeeld worden met de andere leerlingen door een korte presentatie). En dat bij voorkeur gewoon op school en niet thuis. Welke ouder durft met droge ogen te beweren dat ze nog nooit wat aan de spreekbeurt van hun kind hebben gedaan? Sterker nog, dat die leuke powerpointpresentatie met effecten uit de hoed van pappa komt? Dat jij leuke boekjes bij de bibliotheek zoekt, terwijl je kind een Suske en Wiske leest. Je wilt toch dat je bloedje leuk voor de dag komt met DE spreekbeurt. (Dat geldt trouwens ook voor Sinterklaassurprises, maar daarover later dit jaar vast meer.)

Het onderwerp van de spreekbeurt moest al aan het begin van het jaar aan de juffrouw worden doorgegeven (om te voorkomen dat niet iedereen het over honden gaat houden) en dus hadden we al bij een eerder zondagmorgenontbijt meegedacht. Dochter wilde niet 13 in een dozijn, maar het moest ook iets zijn waar ze affiniteit mee heeft en zo kwamen we via selfies op fotografie, de geschiedenis van fotografie. En omdat dochter nu in groep 8 zit, normaal best ijverig is, pappa haar niets meer hoeft te vertellen over powerpointpresentaties en haar achternaam met een Y begint, was ik in de lange zwijgende periode er eigenlijk vanuit gegaan dat ze voorlopig nog niet aan de beurt was of dat ze de halve presentatie al af had. Maar in dit geval was zwijgen geen goud en raakte dochtertje nu toch ook in paniek, hetgeen ze uitte door een uur te gaan nadenken over hoe ze zou beginnen, want dat mocht vooral ook geen 13 in een dozijn zijn.

Tussen het wasje en tante Mien in probeerde ik een beetje structuur mee te geven: maak eerst een verhaal, deel het op in hoofdstukken, het begin komt later wel. Na nog een half uur had ze 2 hoofstukken, de geschiedenis van de fotografie en de toekomst en nul inhoud.
Ik zocht snel op internet (hoera!) een educatieve site voor kinderen met allerlei onderwerpen en ja hoor, daar waren alle hoofdstukken: camera obscura, van zwart wit naar kleurenfoto, digitaal enz. Dochtertje keek me bewonderend aan en zei: “daar vind ik jou zo wijs in hè!” Dat had dochtertje slim gedaan, want toen ging de wijze moeder de helft van de spreekbeurt invullen, maar gelukkig werd ik gered door tante Mien, ik moest echt weg.
Bij terugkomst had ze nog steeds dezelfde hoofdstukindeling en de halve spreekbeurt door mij gemaakt, maar nu wel met begin. Daarna besloot ze morgen door te gaan. Echt beloofd. Maar de volgende dag was ik buitenshuis in overleg en toen moest ze echt met vriendinnetje naar de Action, Halloweenspulletjes kopen.

Ik zie het somber in met de spreekbeurt. Maar ik ga toch voor die gouden medaille. Ik ga het loslaten. Ik zeg niks. (Ik hang een planschema in de wc.)

1 reactie

  1. Jacqueline

    OMG wat had ik een hekel aan die spreekbeurten. Zoooo blij dat ik daar van af ben.
    Wat een herkenbaar stuk !! Heb melij met je ?
    En surprises hebben we nooit aan meegeholpen. Dat deed ie met de oppas (had engelen geduld)
    Succes !!!!!!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *