Je voor iemands karretje laten spannen

edu-de-schepper-panini-nac-1980

Sinds ik kinderen heb, laat ik me toch wel minimaal 2 keer per jaar voor een specifieke supermarktkar spannen. Voor de leuke verzamelacties. Ik heb er al heel wat de revue laten passeren: Disney handpoppen, sprookjesfiguren, welpies, voetbalpuzzels, dierenplaatjes, onderdelen van bouwtorens met knikkers, gogo’s, smurfen enz. enz.
Bij elke 10 euro krijg je iets waarvan je er bij elkaar zo’n 50 van moet hebben en daar zitten heel veel dubbele bij, dus je geeft al gauw een paar duizend euro uit wil je bijvoorbeeld een dierenplaatjesboek compleet hebben. Gelukkig doe je dat vaak niet alleen en zijn er ook nog vrienden, collega’s, buren en oma’s die met je meesparen en met een beetje geluk heb je dan op het laatst 1462 dubbele plaatjes en kan je net dat ene plaatje dat jij nog mist ruilen op een speciale ruilmiddag. De kinderen doen in het begin nog leuk mee, maar verliezen halverwege vaak een beetje de aandacht, waarna moeder nog fanatiek bijhoudt welke plaatjes er nog moeten en oma nog fanatieker met andere oma’s ruilt en naar die ruilmiddagen gaat. Het boek is dan eindelijk compleet, hoera, wordt 1 keer ingekeken, daarna achteloos op de stapel gegooid en 4 jaar later bij het oud papier (dat zeg ik maar niet tegen oma).

Nu de kinderen bijna 12 en 13 zijn, kan ik wat relaxter achterover hangen: ze hoeven de Freekplaatjes niet meer. Ik doe dus weer normaal boodschappen: bij die supermarkt doe ik de grote boodschappen, bij die supermarkt de aanbiedingen, spelt crackers en hagelslag en verder bij de bakker, kaas- en groenteboer. Eigenlijk nooit naar de Jumbo. En uitgerekend de Jumbo heeft nu een actie waaraan ik móet meedoen: voetbalplaatjes sparen. En wel voetbalplaatjes van mijn eigen zoon. Hoe leuk is dat, een voetbalplaatje van jezelf met Panini allure? Zoon kreeg een gratis voetbalverzamelboek van de Jumbo met alvast zijn eigen voetbalplaatje afgedrukt op de voorkant. En dus loop ik nu dagelijks in een hele drukke Jumbo in ons dorp waar heel veel jongens voetballen en beide clubs hebben allebei een eigen verzamelboek. Van de ongeveer 10.000 inwoners zijn er nu zo’n 9.000 klant bij de Jumbo. Collega’s wonen niet in het dorp, buren en vrienden sparen ze zelf en oma doet ook niet mee, want hoe leuk ze die voetbalplaatjes vindt, een half uur fietsen voor 1 pakje plaatjes gaat deze 77-jarige net iets te ver. Wil ik dat boek een beetje halfvol krijgen, zal ik toch echt alle boodschappen bij de Jumbo moeten doen en eten we vreemde crackers en niet zulke lekkere hagelslag (maar wel lekkere peren zegt man).

Het is zelfs zo erg, gewoon taboedoorbrekend deze bekentenis, dat ik tellend de boodschappen doe. Het zal me toch niet overkomen dat ik bij de kassa kom, 9,50 moet afrekenen en dan geen plaatjes heb! Zo liep ik afgelopen weekend in mezelf tellend door de Jumbo en moest ik als ik het goed gedaan had op 10 euro zitten. Ik reken af, 9,99. Sjaggereinig kassameisje zegt: “Dat is dan 10 euro.” Ik geef 10 euro. “Bon erbij?” Ik zeg ja en wacht na de bon op de vraag van welke club ik de voetbalplaatjes wil. Maar die vraag krijg ik niet, want er staat niet op het bonnetje dat ik voetbalplaatjes krijg; het bedrag is namelijk 9,99. Dus ik vraag vriendelijk of ik voetbalplaatjes mag en voel heel erg mee met de daklozenkrantverkopers. Het kassameisje ging heel hard zuchten en keek me minachtend aan, maar ik kreeg wel het pakje. Daarna moest ik nog langs de dranghekken waar alle dorpsgenootjes en hun oma’s staan en ook daar voelde ik me heel slecht dat ik moest zeggen dat ik ze zelf wilde houden. Thuis werd er gauw door zoon gescand of zijn plaatje erbij zat (nee), mocht zusje ze allemaal inplakken en kom ik er later achter dat ze alle dubbele heeft weggegooid.

Ik voel me heel heel erg voor het karretje gespannen en ik denk dat het niet lang meer duurt voordat dit paard haar haren los gaat gooien.
Maar mocht jij nu toevallig mijn zoon dubbel hebben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *