Wijsheid komt met de jaren

redbutton
Soms wordt je column door de actualiteit ingehaald. Was ik gisteren begonnen aan een column over de voordelen van het ouder worden, vandaag ben ik daar niet meer zo zeker van. Het is weer dankzij die wijze ouderen dat de jongeren in de shit zitten. Eerst de Engelse shit, nu de Amerikaanse shit.

Geen mening, maar feit: het is namelijk de (blanke) oudere generatie die cowboy Trump in het zadel heeft geholpen en ook deze generatie die de economische toekomst van veel Engelse jongeren een stuk minder zekerder heeft gemaakt. Dat kan niet anders dan angst zijn. Angst voor veranderingen, angst voor het onbekende. We houden het maar zoveel mogelijk bij onszelf en wat we gewend zijn, dan kan er niets misgaan. Angst slaat om in haat en met haat vergiftig je de hele maatschappij.

Je wereld wordt kleiner naarmate je ouder wordt. Randzaken minder belangrijk. Dat is fijn, geeft rust. Maar het maakt je ook meer star en laat je minder open staan voor andere meningen denk ik. De jongeren moeten meer op de barricades om hun mening te geven, maar weten zij nog wel wat barricades zijn? Kunnen zij nog mensen echt bereiken als hun wereld zich beperkt tot hun mobiele telefoon? Of is dit al hopeloze oudelullenpraat?

Gisteren ben ik 49 jaar geworden. Zo’n grensleeftijd dat je eigenlijk niet mag zeuren dat je al bijna 50 wordt, maar dat je eigenlijk blij moet zijn dat je zonder al te veel kleerscheuren überhaupt die 50 haalt. Ben ik nu jong of ben ik nu oud? Ik voel me natuurlijk niet oud (ik begrijp steeds beter het aanstellerige “forever thirty nine”), maar leeftijdstechnisch had ik al oma kunnen zijn. Ik mag over 6 jaar al een seniorenflat in. En word ik helemaal somber bij de gedachte dat ik misschien nog maar 25 keer een kerstboom ga optuigen.

Vandaag is hoe dan ook 1 ding duidelijker geworden dan ooit: leef! Nu!
Het zou zomaar kunnen dat Trump op 20 januari zijn intrek neemt in het Witte Huis en dan even alles uit wil proberen, ook die grote rode knop. Dat alle bobo’s er omheen roepen: “Nooooo, Mister Pr.…..!” en 2 dagen later er geen wereld meer is.
Dat is de sombere versie.
Er is ook nog een andere versie mogelijk: Trump is een heimelijke flowerpower aanhanger. Op weg naar een gezellig onderonsje met Poetin, Assad en Erdogan, pikt hij in Amsterdam Wilders en een dikke hashpijp op. In benevelde toestand, maar met jeugdig enthousiasme wordt er besloten tot een nachtelijke duik. De volgende ochtend worden er 5 toupetjes in de branding gevonden.
Er is nog hoop.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *