Iemand uit de brand helpen

img_4687

Van tijd tot tijd wordt er door de school leuke excursies voor de kinderen geregeld. Deze keer was de gang naar het BIC, het Brandweer Informatie Centrum. De juffrouw zocht ouders om met de auto te rijden. Omdat Koningsdag alweer enige tijd geleden is en er niet meteen 6 ouders stonden te trappelen om zich aan te melden, dacht ik “kom, laat ik weer eens een goede moeder zijn”.

Dochter heeft dan wel een beetje de pech dat ik een gewone saaie zwarte stationwagen rijd en niet een flitsende cabrio zoals een andere vader, maar toch stonden er 4 meiden te trappelen om met me mee te gaan. Bij mij mag de radio altijd hard.
Een van de meiden heeft last van wagenziekte en moest voorin. Ik drukte haar op het hart het vooral te zeggen als het niet meer ging, dan zou ik meteen met gierende banden aan de kant gaan. Ze zat wel een beetje te klagen over de vele drempels en slingerdeslangerwegjes, maar verder zat ze de hele weg half omgedraaid naar de achterbank over het volume van de radio te schreeuwen, dus het viel wel mee met de misselijkheid.
In eerste instantie waren de dames aan het klagen over de radiozender, Sky Radio, maar dat komt omdat ik aan iets teveel knopjes heb gezeten, de hele programmering is verdwenen en Sky Radio de enige zender is die ik nog kan vinden. Maar gelukkig kwam er na een jaren 80 George Michael liedje al snel een liedje wat wel de goedkeuring kon wegdragen, dus die moest lekker hard. Ik vroeg aan de meisjes of ze wel eens naar de tekst hadden geluisterd. Het was even stil… put your clothes off… ieieieieiew!!! Van de schrik bekomen werd er over en weer geschreeuwd welke (horror)films iedereen kende en welke ze écht moesten zien, waarop ineens 4-stemmig het liedje Hartbeat werd gezongen, onderbroken door een “gatver, een grafauto” toen een zwarte lijkwagen voorbij kwam rijden.

Bij het BIC keken mederijmoeder Inge (Inge is er gezellig altijd bij als ik iets doe op school, dat kan toeval zijn, maar volgens mij is Inge gewoon een supergoede moeder) en ik elkaar aan: bakkie? Daar was het nog geen tijd voor: we kregen eerst uitleg van brandweerlieden Ed en Hanneke over de Brandweer. Ik hing aan hun lippen, deze excursies zijn ook leuk voor ouders. En, waar de juffrouw ons al voor had gewaarschuwd, qua brandveiligheid bleek er bij ons thuis nog wel het een en ander te schorten.
Terwijl de kinderen leuke interactieve vragen aan het beantwoorden waren in door brand verwoeste kamertjes, kwam er een melding over de intercom. Dat zijn spannende zaken bij de Brandweer, er zou zomaar een uitruk kunnen zijn en daar ben je dan mooi getuige van. Maar de brandweerman riep: “het is bakkie-tijd!” “Ja!” dacht ik, maar dat gold niet voor de cursisten en begeleiding.
Na verder een heel interessante rondleiding en uitleg was er een sirene. Niks aan het handje, maar een mooie manier om de kinderen snel en keurig weer buiten te krijgen. Daar was “gelukkig” nog wel de uitruk van een loeiende ambulance, dus toch nog een beetje spanning en sensatie.

Om half 12 waren we terug op school. Ik had inmiddels een beetje hoofdpijn van dorst, honger en schreeuwende meiden, dus in plaats van naar de supermarkt voor de weekendboodschappen, reed ik met gezwinde spoed terug naar huis voor een eerste bakkie koffie. Een half uurtje later kwam dochter thuis “mam, hebben we eigenlijk brandmelders?” “Ja kind, 3 stuks, op iedere verdieping 1”, me meteen wel bedenkend dat daar volgens mij al 7 jaar geen batterijen in zitten. Ik heb net geleerd dat alles het nog doet tijdens je slaap, behalve je neus, dus een brandmelder is bittere noodzaak.
Vanmiddag bij de boodschappen maar meteen batterijen kopen. En dan draai ik intussen geen wasje. Ik zie die brandweermannen/vrouwen toch maar liever niet in actie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *