IJdelheid der ijdelheden

1121

Soms beland je onverwacht in uiterst vermakelijke televisie. Een zaterdag, enige tijd geleden, waren we moe van de hele dag sportclubjes en andere zaterdagbezigheden, dus geen zin meer om te koken. We aten pizza op schoot voor de tv. Omdat ik de afstandsbediening had, dacht ik: “hee kwart over 6, laten we weer eens naar ‘Eigen huis en tuin’ kijken”.
Omdat het niet zo vaak voorkomt dat we om kwart over 6 op zaterdag tv kijken, had ik dat programma al heel lang niet gezien en was er aardig wat veranderd sinds Myrna en tuinman Rob er niet meer werken. Ook bij dit programma is een blik Bekende Nederlanders opengetrokken en dus gingen we klussen bij DJ Jean.
Nu wil ik niet respectloos over misschien een grondlegger van de Nederlandse dj’s zijn, maar er schoot me zo gauw geen track van hem te binnen. Wel zag ik een hele bruine man van mijn leeftijd (eind 40) met baggy gescheurde jeans en een petje, beetje type oudere jongere, maar dan sneu. Jean liet zijn huis in Amsterdam zien en dat is strakker dan strak ingericht met een enorme rvs keuken en een enorme loungebank, maar daar zat hij eigenlijk nooit: hij was altijd in zijn slaapkamer met een enorm bed en bad. Gezelligheid nul. Hij liet ook nog even zien waar zijn spray tan cabine was en die vond ik eigenlijk best wel op een trappenhuis lijken en dat rek waar al zijn sneakers op lagen, was dat niet gewoon in de hal naast zijn voordeur?

Enniewee (laat mij ook even hip eind 40 zijn), Jean ging samen met timmerman Thomas een dj-booth klussen. Die superstrakke van hem was van binnen nogal een rotzooitje (eeehhh, misschien opruimen?), dus ging Thomas met mdf, golfplaten en plafondrozetten in de weer en het resultaat was een gezellige dj-booth. Enorm, dat wel, maar nu niet echt in de stijl van de rest van het huis. De dj-booth werd in de huiskamer naast de enorme loungebank geïnstalleerd en daar kwam Jean toch al nooit, dus ik denk dat het meubel nu op Marktplaats staat.

En nu lees ik de Libelle van mijn moeder. En daar schrijft een columniste Juul in. Juul is een gefingeerde naam, maar ik vraag me altijd af waarom, want ze schrijft nogal expliciet over de plek waar ze woont (Amsterdam), haar man en hond, collega’s (van de Libelle) en vriendinnen. Als je zou willen, ben je er volgens mij binnen 5 seconden achter wat haar echte naam is. En ik vraag me altijd af of iedereen in haar omgeving wel blij is met haar geschrijf. In deze column schrijft Juul over haar buurman, een beroemde dj. “Buurman DJ is al bijna vijftig, maar kleedt zich als een hiphopper van zeventien. Petje, hemdje, coole broek, zonnebril. Buurman DJ kent één grote angst: dat hij zijn kleurtje verliest en als bleekscheet door het leven moet. Daarom heeft hij een spray tan-tent. Daarin sluit hij zich elke dag op om zichzelf in tien minuten op een bruin kleurtje te trakteren. Dat weet ik omdat die tent in ons trappenhuis staat. Buurman DJ denkt dat het trappenhuis van hem is, net als de gang naar zijn appartement: daar heeft hij een rek gezet waarin al zijn sneakers prijken.”
En zo nog verder in de column over de heel onvriendelijke bovenbuurman die nooit gedag zegt in de lift. Maar wat blijkt hij nu wel te doen in de lift en waar Juul onomstotelijk bewijs van heeft: hij spuugt klodders op de spiegel in de lift. Ieieiew!

Ik heb nog getwijfeld of ik voor deze column het gezegde ‘beter een goede buur dan een verre vriend’ zou gebruiken, maar toch gekozen voor ‘ijdelheid der ijdelheden’. Het is een gezegde uit de bijbel en betekent lucht en leegte, alles is leegte. Wat is DJ Jean ijdel. En leeg. En toch vermakelijk. Maar ook heel zielig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *