Met de mond vol tanden staan

media_xll_87997711

Nu de kerstbomen opgetuigd zijn, komen ook de jaaroverzichten er weer aan en duiken er hier en daar nostalgische filmpjes op. Vanochtend zag ik er een van David Bowie. Het was met Bing Crosby, weliswaar een bejaarde Bing, maar toch dus wel een oud filmpje. Bowie had daar ook nog zijn oude tanden, de schots en scheve. Niet de implantaten die hij de laatste twintig jaar had.

Ach, die goeie ouwe tijd, toen er nog scheve gebitjes waren… Toen mijn moeder nog viel op mijn vader omdat hij (onder andere) van die mooie witte tanden had. Dat hij ieder jaar bij de tandarts 6 gaatjes had, mocht de pret niet drukken. Nu heeft iedereen onder de 30 jaar een superstrak gebit, gebleekt en wel. Tegenwoordig ben je een uitzondering als je in groep 8/ de brugklas geen beugel hebt.
En die beugel is altijd nodig hoor. Niet denken “best rechte tanden, mijn kind hoeft geen beugel”, want dan is er toch een beetje overbeet, moet het ’s nachts en buiten schooltijd met een buitenboordbeugel naar achteren/voren worden getrokken, zit je kind 2 jaar aan de slotjes en ben je na die 2 jaar ondanks dichtgetimmerde extra aanvullende zorgverzekering toch zo’n duizend euro armer.

Maar nu komt het ergste: dan ben je nog niet klaar. Dan moet er weer een nachtbeugel worden aangeschaft en 2 spalkjes achter de boven- en ondertanden om te voorkomen dat de tanden weer in de originele stand terugspringen. Je kind heeft levenslang.
Vanaf het moment dat zoon de spalkjes kreeg (ik voel ze zitten mam, moet ik die nu altijd en wanneer hoef ik geen nachtbeugel meer?) en hij maandelijks bij de orthodontist zit, niet ter controle, maar omdat die spalkjes steeds loslaten en ik weer moet trekken aan een stuk ijzerdraad die als een feniks tussen zijn lippen herrijst, ben ik in de war. Dit kan toch niet de bedoeling zijn? Ik kan het niet aan de orthodontist vragen, want je mag als ouder niet meer mee. Dat leidt maar af en alleen bij de grote gesprekken (start en einde) mag je erbij zijn en trekken ze een uurtje uit. Verder is het 10-minuten werk en staat overal in grote boze letters dat je in die controle minuten alleen gecontroleerd mag worden en dat er geen defecten kunnen worden behandeld. Dus ook al heeft zoon morgen zijn controle afspraak keurig om half 4 na school; hij moet nu toch maandag om kwart over 9 komen tijdens school.

Op zulke momenten sta ik met mijn mond vol tanden (versteld). Volgens de overlevering komt dat doordat je niet met volle mond mag praten, dus dat is keurig, maar ik heb er dan zo’n overdonderd gevoel bij en dat haat ik. Ik kon nog net zeggen dat ik maandag mee kom, dat ze dat ook even inplannen.
Ondertussen zit zoon te juichen, want die vindt het helemaal niet erg om 3 schooluren te moeten missen en dochter vraagt voor de honderdste keer wanneer zij een beugel mag, want, ik geef het onmiddellijk toe, dat is echt nodig, maar zij is nu uitgerekend het enige kind in Nederland die pas op de universiteit (ik blijf hopen) een beugel krijgt: ze wisselt niet.
Wat een gedoe, dit zat niet bij de gebruiksaanwijzing bij de geboorte.

Maar voor maandag ga ik mijn messen slijpen. Of 3 lagen Bisonkit aan die spalkjes of dan maar niet. Dan maar niet is niet de beste optie, dat begrijp ik ook wel, maar misschien kan ik er toch minimaal een soort koopavond uitslepen. In deze 24-uurs maatschappij kan je toch niet meer met goed fatsoen alleen op kantoor/schooltijden open zijn? Maar die orthodontisten hebben gewoon een monopolypositie: je mag blij zijn dat je er nog terecht kan, want iedereen heeft een beugel. Ook heel veel volwassenen. Ik voel in deze verkiezingstijd mijn barricadegevoel opkomen: moeders met een beetje scheef gebit, verenig u!
En kinderen die nog niet weten wat ze willen worden later: ik zou het wel weten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *