Dat stuit me tegen de borst

FullSizeRender

Morgen zijn eindelijk de verkiezingen waar ik 2 maanden geleden al klaar mee was.
Heel belangrijk hoor en wij vrouwen mogen er extra blij mee zijn, omdat we nog maar 100 jaar kunnen stemmen, maar moet dat nu iedere dag bij alles wat je aanzet? Dat je ’s ochtends wakker wordt om 1 minuut voor 7 met Pechtold op 3 FM over goede zorg en goed onderwijs (dat willen we toch allemaal?) en dat hij dat om 6 over 7 nog eens even herhaalt.
Mag het allemaal iets minder voorspelbaar en iets minder nep? Iets minder waterstofperoxide, iets minder Amerikaans, iets minder optimistisch, iets minder spierballentaal?
Vooral de spierballentaal stuit me enorm tegen de borst. De borst waar mijn hart en gevoel zit en dat iedere keer een optater krijgt omdat ik niet kan begrijpen waarom iedereen zo doorslaat in schreeuwen tegen elkaar in plaats van doen samen.
Wie heeft aimabele Rutte ooit in het oor gefluisterd dat hij ook “pleurt op” moet roepen, tegen die lieve labrador Roemer gezegd dat hij er wat harder als een pitbull in moet gaan en de in en in keurige Asscher gepusht dat hij het wat vuiler moet spelen? Iedereen kan toch zien dat de lijsttrekkers meer hersenen dan spierballen hebben en dat is maar goed ook. Dat ze op het schoolplein hebben geleerd dat ze het niet moesten hebben van hun looks en bravoure, maar dat een goed praatje ook handig kan zijn in conflictsituaties.
Nu zijn ze hun spierballen aan het kweken met anabolen in plaats van houthakken in het bos of kitesurfen in windkracht 10. Dat is nep en dan heb je over 4 jaar weer last van teleurgestelde kiezers. Het is dus zaak om te kiezen voor de meest echte partij met de meest natuurlijke spierballen en dat is best lastig om te zien onder al dat blauw.

Het kan met de tijd van het jaar te maken hebben: het wordt lente en we willen naar buiten, maar ik ben op het randje van dramatisch drastisch doen. Die tv en radio eruit gooien, krant opzeggen en bepaalde apps op je telefoon blokkeren, ware het niet dat er onverwacht toch iets op de tv was wat me wel in de borst raakte. De stuntelende liefde in Boer Zoekt Vrouw (het blijven toch boeren) en dan heel blij zijn met mijn lieve laptop-tank-schietende-man naast me op de bank. Floortje op een bijna verlaten eiland aan het einde van de wereld waar alleen het weer, voedsel en een warme deken belangrijk zijn.
En een doelpunt van Vitesse speler Arnold Kruiswijk. Het was namelijk zijn eerste doelpunt ooit in zijn 15-jarige carrière als profvoetballer. Kijk eens goed naar de foto. Wat een blijheid, van iedereen voor hem. Het kippenvel toen hij een applauswissel kreeg van trainer Henk Fräser. En de onsterfelijke woorden van Kruiswijk in het interview na de wedstrijd: hij begreep er eigenlijk ook niks van dat het zo lang heeft moet duren, want 20 jaar geleden in de jeugd was hij topscorer.

Je zou bijna zeggen “Kruiswijk for president”, maar dan laat je je teveel leiden door spierballen. Samen, een ander iets gunnen, dat kunnen we er wel uithalen.
Morgen is je kans.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *