Het oog wil ook wat

IMG_0298

Wapperende wimpers, wie wil ze nu niet? En dus smeer ik al jaar in jaar uit, dag in dag uit, 2 lagen mascara op die van mij. Het is een gedoe, geef ik onmiddellijk toe, ook om het er ’s avonds er weer vanaf te krijgen, maar je knapt er toch wel van op, van iets meer wimpers.
Er zijn grenzen aan die ijdelheid hoor, het moet ook praktisch blijven, dus bij het sporten heb ik niks op en ook voor een dagje strand ga ik ‘bloot’ de deur uit. Maar als je dan per ongeluk in de spiegel kijkt, is dat toch altijd weer even een schokmomentje: wat een kale bedoening.

Toch is het raar dat we met z’n allen (ik ben echt niet de enige) meegaan in die wereld van schone schijn. Misschien zeg je nu wel “o, maar dit slaat niet op mij hoor, ik gebruik geen make-up”, maar je draagt waarschijnlijk niet iedere dag dezelfde broek en je gaat ook regelmatig naar de kapper. Best wel shockerend dat er op de rode loper van het Boekenbal aan schrijvers wordt gevraagd wat nu belangrijker is: de cover of de inhoud en dat die schrijvers na lang wikken en wegen, moeten beamen dat het toch de cover is.

Het uiterlijk is een favoriet onderwerp van mijn vriendinnen en mij. Het zijn allemaal heel mooie vriendinnen, van binnen en buiten, en iedereen heeft wel wat te zeggen over schoenen, haar, rimpels of wimpers. Vooral de rimpels komen steeds meer aan bod. Een vriendin heeft haar ogen laten liften en een ander verkondigde onlangs terwijl ik m’n jas al aan had dat ze de volgende dag een afspraak bij de Bergman kliniek had. Ik moest me even vasthouden: vriendin is weliswaar iets ouder, maar behept met heel goede genen en daardoor 15 jaar jonger, dus ik zei “ga je daar moedervlekken weg laten halen of zo?”. Nee, het ging om een intake gesprek over de huid rond haar ogen: het ging allemaal zo zakken. Thuisgekomen keek ik lang in de spiegel en zag daar een droevige panda. Ook bij mij is de verzakking ineens snel gegaan het afgelopen half jaar en dat is geen goede combinatie met mascara: ik moest weer met een tissue de zwarte randen te lijf. En toen nam ik een besluit. Tijd voor wimperextensions.

Hoewel ik lang getwijfeld had, was het eigenlijk geen moeilijk besluit. In de kast lag al een half jaar een cadeaubon van vriendin M voor wimperextensions bij Kim. M gunt haar vriendinnen de wereld en is zelf enorm blij met wimperextensions. Ja, het kost best wat geld en nee, je eigen wimpers breken niet af. En ja, het kan er heel natuurlijk uit zien en nee, nooit meer panda-ogen. En dus lag ik gisteren bij Kim in de prettig elektrisch verwarmde stoel. En ben ik vandaag nog steeds als een kind zo blij met een nieuwe pop. Ik heb poppenogen! Het voor- na resultaat stuurde ik naar een paar vriendinnen met het onderschrift “zoek de verschillen”. Het was even stil bij de Bergman vriendin en toen vroeg ze of ik wat aan m’n frons had laten doen. Jammer dat het over de app ging, want dit had wel een hysterische lachbui veroorzaakt. En daarom hebben we verzakkingen rond onze ogen: we lachen gewoon teveel.

Voor degenen die halverwege bijna zijn afgehaakt om zoveel uiterlijk vertoon: terwijl ik in de verwarmde stoel lag en Kim met de wapperende wimpers in de weer was, werd er op de radio aandacht gevraagd voor 555. Wat zijn we toch bevoorrecht. En goed om je te realiseren wat echt belangrijk is.

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *