Elkaar de hand reiken

Ascher[1]

Toen ik nog op een leeftijd was dat ik me bedacht dat verloven op je 18e, trouwen op je 21ste en je eerste kind met 25 jaar het ideale toekomstbeeld zou zijn, was ik er ook van overtuigd dat handje in handje fietsen met je geliefde het toppunt van romantiek is. In het echte leven liep het allemaal een beetje anders, ontdekte ik andere vormen van romantiek, maar was het toch speciaal dat ik uiteindelijk pas om mijn 31ste handje in handje fietste met mijn vent. Dus deze mocht blijven.
Verder werkt bij ons handje in handje niet zo: allebei even lang met iets andere lichaamsverhoudingen, de een lange benen, de ander een langer lijf, moet man zijn arm een beetje krampachtig houden en niet losjes naar beneden en dat loopt niet lekker. Tot zover de romantiek. Gelukkig word ik regelmatig overladen met rode rozen.

Na afgelopen weekend ben ik wel even wakker geschud dat een beetje krampachtig lopen wel je minste zorg kan zijn. Er zijn genoeg mensen die niet eens durven hand in hand te lopen. En als je je dan onbespied waant, in het donker, en dan toch die hand pakt van je eigen man, word je opgewacht door 6 idioten die daar toevallig met een betonschaar lopen.
Sympathieke actie “allemannenhandinhand” en hoewel de reacties dusdanig over de top zijn tot de volgende netelige kwestie die onze aandacht vraagt en je geneigd bent te denken “ja, nu weten we het wel”, helaas dus echt heel erg nodig.
Een van de homofobe daders is 14. Net zo oud als mijn zoon. Kinderen van die leeftijd zijn gevoelig voor alles wat afwijkt voor wat in hun ogen de norm is. Zaak is dat wij ouders, de ouderen, de opvoeders het goede voorbeeld over die norm geven. Leven en laten leven, wie goed doet, goed ontmoet. Niet ook met de betonschaar achter hen aan. Zolang dat echte besef er niet komt, helpt het ook niet als politici hand in hand het Binnenhof betreden. Maar misschien is dat een te cynische gedachte.

Vanochtend had ik voor mijn werk een afspraak met een Tai chi leraar. Hij wil een ruimte huren in het Martial Arts Center waar ik het beheer voor regel. Ik had me gehaast om op tijd te zijn omdat ik net met deze column was begonnen, er lekker in zat, maar echt weg moest. De Tai chi leraar was een oude wijze man met wie ik een mooi gesprek had. Hij vertelde me wat hem drijft en dat Tai chi met name vanuit zachtheid werkt. Dat je met zachtheid een betere balans voor jezelf kunt vinden en dan uiteindelijk ook voor de ander. Dat doen zij letterlijk met “pushing hands”.
Noem het zweverig, maar ik vond het heel bijzonder dat ik juist een gesprek over de kracht van handen had terwijl ik met deze column bezig was. De cirkel is rond. Laten we elkaar de hand toereiken!

Zojuist werd ik gebeld: de Tai chi leraar. Dat hij bij nader inzien toch de ruimte waarschijnlijk te donker vindt en dat licht heel belangrijk voor hem is. Met alleen handen red je het dus niet. Andere factoren spelen ook een rol.
Niet alleen alle mannen, iedereen, hand in hand. Nu ook nog met je hart. En dat blijven doen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *