Wat voor Napoleon z’n eindstation was, was voor ABBA het begin

Abba
Somber word je van het wereldnieuws. Er is altijd wel een brandhaard ergens op de wereld, een orkaan of hongersnood, maar dat is normaliter toch een beetje ver van je bed show. Daardoor niet minder erg, maar iets minder tastbaar. Nu komt dat wereldnieuws dichtbij. Moet je op je stedentrip oppassen in de metro, als je überhaupt heelhuids uit de luchthaven bent gekomen, is de halve pool aan het instorten, staat er misschien vanuit Noord-Korea een atoombom op je tuin gericht en zijn de toeterturken opeens bloedirritant in plaats van grappig.

Er is ja gestemd in Turkije (en vooral ook hier in Nederland) en dat is geen beste zaak. De met Pasen blij ja toeterende Turkse Nederlanders stappen vandaag weer met hun broodtrommeltje in hun auto op weg naar het werk, maar in Turkije is een dieptepunt op het gebied van werkloosheid bereikt: 25% van de jongeren heeft geen baan. Dat doet ons Turkse hart pijn.

Toen ik man net leerde kennen was het boek en de film “Not without my daughter” van Betty Mahmoody heel populair. Terwijl wij nog in de verkenningsfase zaten, werd ik op mijn werk op de film geattendeerd: pas maar op, voordat je het weet, moet je een hoofddoekje dragen. Op mijn schampere antwoord dat je mij dan niet echt kent, werd er nog even doorgezeurd: ja, maar als er kinderen komen, gaat het bloed toch sneller stromen. Niets van dat al bij mijn kaaskop met mediterraan hart, maar ik was wel even in shock van het stempel waar hele bevolkingsgroepen mee hebben te dealen. En nu is daar een stempel bij, het Turkse imago is aardig naar beneden gekelderd.

We gaan dit jaar weer op familiebezoek in Turkije. Niet echt een fijne tijd om te gaan, maar het alternatief, niet gaan, is niet aan de orde. Het zal er in de toekomst waarschijnlijk niet beter op worden, eerder erger en schoonmoeder heeft niet meer de leeftijd dat het ieder jaar vanzelfsprekend is elkaar te zien. Gisteren zei man dat we dit jaar dan maar extra moeten genieten omdat het ook niet meer vanzelfsprekend is dat we Turkije ieder jaar zullen zien.

Tot zover het sombere nieuws. Wij laten ons weer onderdompelen in de Turkse warmte en gaan genieten van familie, zon, zee en Adana kebap. Het zal waarschijnlijk verbazingwekkend hetzelfde zijn als de voorgaande jaren. We zullen alert zijn, maar ook hoop houden voor de toekomst. Waar deuren sluiten, gaan nieuwe open.
ABBA heeft het heel ver geschopt, iets wat ik O’G3NE nog niet zie doen. Ook dat nog.

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *