Veel in huis hebben

kast turkije
Zomaar een dag in Turkije:
Het is een drukte van belang bij M in huis. Jongste broertje is met zijn vrouw en 2 kinderen uit Nederland overgekomen. Mooie gelegenheid om iedereen weer bij elkaar te krijgen: nog een broer uit de andere kant van Turkije en zoon die daar weer 300 kilometer verder woont, eveneens met vrouw en hun 2-jarige oogappeltje. Aanleiding voor de andere opa en oma om ook te komen logeren. Natuurlijk komen oudste broer en zus die in de buurt wonen met hun kinderen en kleinkinderen gezellig langs. Tot groot plezier van de mater familias, onze baba anne, die al die drukte heerlijk vindt. Het huis vult zich al gauw met een mannetje of 30.

Er wordt heel wat af geknuffeld en geknepen (de grootste liefdesuiting), gelachen en geschreeuwd. “Hoe gaat het?” schreeuwt de een, “ja heel goed dankjewel” schreeuwt de ander. Intussen gaat de bel en komt schoonmoeder ook even het Hollandse gezin welkom heten. 1 Kleinkind vindt zoveel mensen een beetje too much en gilt de hele tijd vertwijfeld om zijn moeder die in de keuken aan het helpen is. De telefoons staan op de hoogste belstand en er wordt flink gerinkeld en gepingd. Voor de frisse lucht staan de balkondeuren open en hoor je van buiten de auto’s toeteren, trein voorbij denderen en een vliegtuig opstijgen.
Driekwart van het Hollandse gezin zit een beetje versuft op de beste plekjes op de bank. Ze zijn gisteravond laat na 11 uur reizen aangekomen en verwelkomd door zo’n 20 familieleden met de eerste portie Adana kebap. Vervolgens was het even wachten op broer uit de andere kant van Turkije, want zijn vliegtuig landde om half 2 (’s nachts).

Er wordt een groot wit pak binnen gebracht. Er is geen ruimte meer in M’s keuken en dus moet er een nieuwe keukenkast in elkaar worden gezet. Het is een bouwpakket, maar net mindere kwaliteit dan IKEA. Geen uitgebreide gebruiksaanwijzing met poppetjes die de stappen volgen, geen inbussleutel en van dusdanig spaanplaat dat de eerste hoek er al meteen af ligt. Als we thuis iets van IKEA in elkaar zetten, kijkt man overigens ook nooit naar de gebruiksaanwijzing, maar gaat meteen voortvarend aan de slag en houdt na een hoop gevloek altijd een plank en wat schroeven over. Ik kijk dan liefdevol naar de gebruiksaanwijzing en help man terug te gaan tot stap 2 waar die extra plank gemonteerd had moeten worden.
Man heeft dus flinke ervaring en neemt het voortouw bij de keukenkast. Broer geeft aanwijzingen vanuit zijn stoel en neef schroeft alvast de scharnieren aan de deurtjes. Het gereedschap is 1 kruisschroevendraaier met een half afgebroken handvat en een vijzel als hamer. Op aanwijzingen van broer uit de leunstoel en de overige familie op de bank wordt de achterwand in 2 delen vastgevijzeld en in het midden met tape dicht geplakt. Ik denk nog: “ook gek dat je bij een nieuwe kast meteen met tape in de weer moet gaan”, maar ik stort me weer op liedjes zingen met het 2-jarige oogappeltje. Ineens zie ik vanuit mijn ooghoeken een lange strip staan. Kast bijna af, maar strip over? Ehhh, man… moet die strip niet in plaats van de tape? Het is even stil en dan wordt er gebulderd van de lach, zegt man trots dat ik een dochter van een timmerman ben en stort iedereen zich met een keukenmes op de kast om ‘m weer uit elkaar te halen. Na een uurtje noeste arbeid is de kast dan toch wankelig klaar. Vastklemmen tussen koelkast en muur en hij blijft best wel recht staan.
Dat de oven er niet in past en de achterwand daarom voor de helft weggezaagd moet worden (zonder zaag, met hobby- en broodmes) mag de pret niet drukken.

Intussen is de börek klaar en mogen we in etappes aan tafel. De zon schijnt, binnen en buiten. Het is een mooie dag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *