Geen rozen zonder doornen/ Zonder tegenslag geen overwinning

IMG_1941

Daags na de bekendmaking van de Champions League loting, kwam man enthousiast thuis: “Zullen we in de herfstvakantie lekker naar Nice gaan? Met Transavia vlieg je voor maar 66 euro per persoon heen en weer!” Ik keek man weer verliefd aan; hij wist me toch te verrassen na 19 jaar verkering, wat een leuke spontaniteit.
Algauw kwam de aap uit de mouw: zijn favoriete voetbalklupje Besiktas moest precies in de herfstvakantie spelen tegen AS Monaco, een gouden kans! En zo planden we 3 dagen Monaco, om de wedstrijd van dinsdagavond heen: maandagochtend heel vroeg vliegen en woensdagavond heel laat weer terug.

Voor degenen die mij een beetje kennen: voorpret is de helft van de vakantie en ik ga altijd goed beslagen ten ijs, dus speurde ik internet af op leuke uitjes in Monaco/Nice en fijne eettentjes. Ik zag ons al gezellig zitten op Franse krakkemikkige stoeltjes in een oude straat met het wasgoed wapperend boven ons in het stralende zonnetje. Er was 1 klein wolkje aan de lucht: het was nogal moeilijk om aan kaartjes voor DE wedstrijd te komen. Online waren ze niet te krijgen bij AS Monaco, bleek na enig mailverkeer in mijn beste Frans met zekere Christian en nadat ik zelfs de KNVB had gebeld met een rare vraag (“is geen rare vraag hoor mevrouwtje”) zouden we op hen aanraden maar gewoon die maandag meteen naar de kassa van het stadion gaan. Het zou vast geen storm lopen volgens de KNVB-meneer; het stadion van AS Monaco is doorgaans aardig leeg.

Man was voordat we maandagochtend om half 4 de auto instapten naar Schiphol inmiddels behoorlijk zenuwachtig. De geruchten gingen dat Turken Monaco niet in mochten de komende week in verband met rellen tijdens de laatste Champions League wedstrijd in Lyon, laat staan dat ze kaartjes mochten kopen aan het stadion. We spraken een strategie af. Als het stadion open zou gaan om 2 uur ’s middags zou ik meteen lief lachend met de kinderen naast me 5 kaartjes kopen (ook 1 voor Besiktaswhatsappgroepvriend die helemaal uit Istanbul kwam) met nonchalant mijn Nederlandse paspoort in mijn hand. Die man trouwens ook heeft, maar dit terzijde.
Na de auto, het vliegtuig en de trein stonden we om 10 uur met onze rolkoffertjes in Monaco en moesten we de tijd doorbrengen tot 2 uur. Geen probleem, genoeg te zien in deze pittoreske doch mondaine plaats. Uitgebreid lunchen was er echter niet bij, want we moesten wel op tijd bij het stadion zijn en dus aten we onze ingeslagen lunch van de Boulangerie op het pleintje voor het stadion. Best koud in de schaduw, maar we moesten wel de deur in de gaten blijven houden. Dochter en ik vonden het al wat minder leuk, maar het zou vast allemaal goed komen als we die kaartjes maar hadden. Man stond intussen gezellig te kletsen met al die andere Turkse supporters die ook zenuwachtig waren of ze een kaartje konden bemachtigen. Er ging inmiddels een tweede gerucht: er werden geen kaartjes verkocht aan anderen dan aan inwoners van Monaco en Nice, dus ook niet aan toeristen uit de Pays Bas.

Om een lang verhaal kort te maken: het lukte ons niet om kaartjes te kopen. Ondanks mijn lieve lach, de treurige ogen van zoon, de boosheid van een Engelse toerist, het steeds maar weer terugkomen, het smeken, via Denis van de AS Monaco fanshop die persoonlijk voor ons een briefje aan Christian schreef of Christian zelf aan ons mailverkeer helpen herinneren. Het spijt ons echt, maar government decision.
Zo liepen we treurig ’s middags door het pittoreske Monaco, ineens heel erg moe na zo’n lange dag en dus aten we een goedgevulde baguette in ons appartement.

De volgende dag was het wedstrijddag en was man vol nieuwe frisse moed, we gingen weer naar het stadion. Inmiddels wisten we ook in welk hotel de voetbalhelden logeerden, renden we als groupies achter de spelersbus aan, ging zoon in de lobby van het hotel met DE Pepe op de foto en werden we er daarna door de gastvrouwen uitgeduwd. Buiten kwamen we in het wild nog DE Cenk (Tosun) tegen, de topscorer, en die was zo vriendelijk om uitgebreid met man en kinderen op de foto te gaan. Een schrale troost voor het steeds meer realiseren dat we echt geen kaartjes konden krijgen. We gingen met de lunch dan maar een pizza eten, kinderen doe je toch minder plezier met een fijn Frans restaurant. Weliswaar buiten op het terras, maar zonder wijn, mocht niet geschonken worden op een wedstrijddag, government decision. Ook ’s avonds konden we natuurlijk niet naar een leuk Frans eettentje van mijn lijstje, er moest een café worden gezocht waar de wedstrijd werd uitgezonden. Ik was inmiddels een beetje klaar met voetbal en had geen zin om in een café op een ver scherm een wedstrijd te volgen van 22 (plus nog wat) zwaar overbetaalde mensen van een soms toch wel zwaar overschatte sport waar allerlei government decisions over moet worden genomen. Ik ging een boek in het appartement lezen, voelde me best wel een beetje zielig daar in Monaco en begon heimwee te krijgen.

Man van het credo “ik geef nooit op” ging met de kinderen nog een laatste keer naar het stadion, maakte een zwarte markt deal met een inwoner van Monaco die de beveiliging omkocht en zat daar ineens toch in het stadion met de kids. En hadden daar de tijd van hun leven met een 2-1 gewonnen wedstrijd, waarvan beide doelpunten gemaakt waren door DE Cenk.
Het was natuurlijk mijn eigen stomme schuld, maar ik vond mezelf toch weer een beetje zielig en bedacht me dat ik de volgende dag in Nice dan maar flink met de credit card zou wapperen. Dat lukte ook niet. En de sfeer was al een beetje niet zo gezellig door enorm pubergedrag van dochter (lees: mokkend gedrag van moeder, maar dan 100 keer erger). Ik nam al niet meer de moeite om mijn voorpretblaadjes uit het rolkoffertje te halen.
‘s Avonds op het vliegveld van Nice was er eindelijk het eerste Franse wijntje.
Salut! Op de overwinning!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *