Be careful what you wish for

be careful
Niet te geloven dat het nog maar 3 weken geleden is dat je een normaal druk leven had dat wel eens te druk was. Of in ieder geval zo ervoer. Ben ik meester in.
Man kent me daarin beter dan ik, checkt af en toe fronsend de agenda en zegt dan alvast waarschuwend: je bent teveel weg. Niet dat hij me dan graag naast hem op de bank wil, maar omdat hij weet dat er altijd een moment komt dat ik een heeel zwaaar leven heb. En dat komt natuurlijk niet door die leuke uitjes ’s avonds met vriendinnen, maar dat het gecombineerd met het normale leven, 4 dagen werken, wiskunde en geschiedenis huiswerk van Dochter, precies eten om die en die tijd want Zoon moet naar voetbal/komt laat uit school/moet ’s avonds werken/heeft rijles of Dochter moet naar volleybal/heeft een wedstrijd/komt laat uit school/moet gehaald en gebracht worden naar afspraak of Man moet naar voetbal/komt laat uit zijn werk/heeft een borrel/wil graag hardlopen voor het eten of ik wil ook nog 1 keer in de week naar Pilates dat om 18 uur is en verder mantelzorg ik nog een beetje lichtdementerende Moeder, van tijd tot tijd teveel voelt. Dat uit zich altijd in, ik geef toe, een ietwat gevoelig voor dramatiek “wat wil ik met mijn leven?!” of “ik boek een ticket enkele reis Curacao”.

En dan heb je ineens ‘je zin’: de scholen gaan dicht, alle sportklupjes sluiten de deuren, Zoon heeft even geen werk, rijlessen gaan niet door, thuiswerken is het devies en nul sociale contacten.
Het is niet opeens heel rustig, want werk gaat gewoon door, de huishoudelijke taken ook en ik ben enige contactpersoon voor Moeder van 80, maar dat is het dan ook. Die omkadering voelde eigenlijk wel heel prettig. Voor een week of 2.
Dan wil je weer afgebeuld worden door je personal trainer, fijn bakkies doen met je vriendinnen, borrelen en slap ouwehoeren, de kinderen vaak de deur uit, Man op gezette tijden de deur uit en het huis af en toe heerlijk voor jezelf. Dat ticket enkele reis Curacao zit er nu ook niet in.

Vooropgesteld, allemaal klein leed natuurlijk, we mogen heel erg van geluk spreken dat je nog gewoon lekker gezond bent en nog de vrijheid hebt om buiten te wandelen (in het prachtige weer!) en je dansend in de supermarkt 1,5 meter om de andere wagentjes slalomt. Maar het is wel even wennen dat ik commentaar van Man krijg dat ik te hard de Skyr met havermoutgranola uit het bakje schraap tijdens m’n ontbijt. Hij wordt daar 2 verdiepingen boven steeds wakker van. Ook blijken we allemaal een stuk minder tegen ons verlies te kunnen dan gedacht en eindigen spelletjes soms in een slachtpartij. En ik zit ook niet te wachten op het geschreeuw van een passerende dame als ik een lief vriendinnetje op straat tegenkom en we in ons enthousiasme op 1 meter afstand staan: “1,5 meter afstand! Corona!!!” Alsof we dat nu nog niet zouden weten.

Dan ren je ’s avonds (gelukkig nog huppelend) de trap op, ruk je de kinderen van hun playstation/telefoon af en denk ik in mijn bedje met het vooruitzicht op een zelfde dag als vandaag: ik wil m’n oude leventje weer terug. En dat ticket enkele reis Curacao hoef ik niet meer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *